- sprawdź co słychać na naszym profilu

Rejestracja telefoniczna: w godzinach 8.00-19.00
medform.rejestracja@gmail.com
+48 661 126 500

PSYCHOTERAPIA W LECZENIU OTYŁOŚCI

W psychologicznym podejściu do problematyki otyłości uwzględnia się szereg czynników, które wpływają na jej rozwój, a równocześnie określa się jakie są jej negatywne następstwa dla psychiki jednostki i jej otoczenia (rodziny). Podjęcie psychoterapii przez osobę zmagającą się z otyłością pozwala jej właściwie zareagować na obserwowane trudności zarówno w procesie odchudzania jak i w przypadku występowania zaburzeń jedzenia towarzyszących otyłości.

Najczęstsze problemy psychologiczne związane z otyłością:

– zespół kompulsywnego jedzenia (BED)

– bulimia psychiczna (BN)

– syndrom jedzenia nocnego (NES)

– zaburzenia lękowe (szczególnie w postaci obsesji i kompulsji związanych z jedzeniem)

– zaburzenia depresyjne; charakteryzujące się zaniżoną samooceną i negatywnym obrazem „ja”
– nieprawidłowe zachowania żywieniowe: zaburzenia jedzenia związane ze snem, jedzenie pod wpływem stresu, ortoreksja, bigoreksja, wilczy apetyt na słodycze, anarchia jedzeniowa.

Leczenie otyłości wymaga holistycznego (całościowego) podejścia do osoby, która na nią cierpi. Dlatego tak ważne jest współdziałanie zespołu specjalistów: lekarza, dietetyka i psychologa. Psychoterapia w leczeniu otyłości jest najczęściej oparta na założeniach podejścia poznawczo-behawioralnego, psychodynamicznego bądź systemowego (gdy problem żywieniowy okazuje się znaczący dla całego systemu rodzinnego). Poznawczo-behawioralny model psychoterapii koncentruje się na tym, jak nasze myśli i przekonania na temat jedzenia wpływają na zachowania żywieniowe. Pożądaną zmianą, która ma nastąpić pod wpływem psychoterapii, jest zmiana w myśleniu (modyfikacja konstruktów poznawczych) przekładająca się na zmianę zachowania.

Model psychodynamiczny psychoterapii opiera się na odczytaniu symboliki objawów zaburzeń odżywiania, analizie doświadczenia z dzieciństwa pod kątem nieuświadomionych konfliktów wewnętrznych (stanowiących genezę emocjonalnych trudności w prawidłowym zaspakajaniu potrzeby jedzenia), a także odkryciu wzorca znaczących emocjonalnie relacji (także z jedzeniem). Psychoterapia może być prowadzona w formie indywidualnej lub grupowej. Grupa terapeutyczna składa się zazwyczaj z osób doświadczających podobnych problemów, co stanowi istotny czynnik stymulujący leczenie (zmianę).

Inne formy pomocy psychologicznej:

– psychoedukacja związana z żywieniem, podtrzymywanie motywacji do leczenia, kształtowanie nawyków żywieniowych, uczenie się radzenia sobie z niepowodzeniami i utrzymywania osiągniętych efektów odchudzania
– konsultacja psychologiczna, czyli indywidualne udzielanie osobie zainteresowanej konkretnych wskazówek ułatwiających zrozumienie problemu żywieniowego i jego efektywnego rozwiązywania.

O Autorze

Leave a Reply

*

captcha *