- sprawdź co słychać na naszym profilu

Rejestracja telefoniczna: w godzinach 8.00-19.00
medform.rejestracja@gmail.com
+48 661 126 500

Leczenie insulinooporności

Potrójne uderzenie w insulinooporność: pacjent, diabetolog, dietetyk.

Insulinoopornością określa się zaburzenie, polegające na zmniejszeniu wrażliwości tkanek docelowych na insulinę, pomimo jej prawidłowego lub podwyższonego stężenia w surowicy krwi. Powstaniu tego zaburzenia sprzyjają zarówno predyspozycje genetyczne jak i działanie czynników środowiskowych. Nabyta insulinooporność nie jest jeszcze chorobą, ale może prowadzić do wielu powikłań.

Początkowo u większości osób z tym zaburzeniem stwierdzane są prawidłowe stężenia glukozy we krwi na czczo ale pacjenci ci są bardziej narażeni na rozwój stanów  przedcukrzycowych: nieprawidłowej glikemii na czczo lub nieprawidłowej tolerancji glukozy, oraz cukrzycy. Insulinooporność jest także podłożem zespołu policystycznych jajników, obturacyjnego zespołu sennego,  zespołu metabolicznego, chorób krążenia i niektórych nowotworów. Nadmiar tkanki tłuszczowej, szczególnie otyłość typu brzusznego jest przyczyną zaburzeń gospodarki lipidowej i metabolizmu  glukozy, nadciśnienia tętniczego oraz wzmożonej gotowości prozakrzepowej. Insulinooporność narastająca wraz z wiekiem i przyrostem masy ciała jest związana z nadmierną sekrecją insuliny. Insulinooporność staje się coraz częściej przedmiotem badań. Diagnostyka jest prosta, obecnie dostępne metody (głównie HOMA-IR), oraz test insulinowy umożliwiają diagnostykę insulinooporności  w warunkach ambulatoryjnych.

Podstawą leczenia jest leczenie farmakologiczne, jednak zazwyczaj nie jest ono wystarczające. O ile nie mamy wielkiego wpływu na genetykę, to jednak znacznie możemy modyfikować czynniki środowiskowe zwiększające ryzyko wystąpienia insulinooporności takie jak nieprawidłowa dieta, nieregularność posiłków, brak aktywności fizycznej, palenie tytoniu, czy picie alkoholu. Ponieważ nadmiar tkanki tłuszczowej oraz nieprawidłowe żywienie bezpośrednio i pośrednio wywołuje insulinooporność, dlatego konieczna jest znaczna redukcja wagi.

Leczenie wymaga dużo wysiłku, wiedzy i zaangażowania ze strony lekarza diabetologa, prawidłowego żywienia dobranego przez dietetyka a przede wszystkim determinacji ze strony pacjenta. Dopiero wtedy można spodziewać się satysfakcjonujących efektów leczenia oraz  znacznej poprawy stanu zdrowia oraz redukcji wydzielania insuliny i lepszej odpowiedzi komórek na jej działanie.

O Autorze

Leave a Reply

*

captcha *